Van’ın Erciş ilçesinde bulunan Zilan Vadisi’nde (Geliyê Zîlan) Temmuz 1930’da gerçekleştirilen ve binlerce insanın yaşamını yitirdiği katliamın izleri, aradan geçen on yıllara rağmen toplumsal hafızadaki yerini koruyor. Katliamdan yaklaşık 20 yıl sonra dünyaya gelen 76 yaşındaki Fehime Zeylan, çocukluk yıllarında tanık olduğu acı tabloyu ve kuşaktan kuşağa aktarılan trajediyi anlattı.
Zilan Katliamı’nda ailesinden ve akrabalarından 17 kişiyi kaybeden Zeylan, katliamın ardından bölgede yaşanan yıkımın ve devlet baskısının tanıklıklarıyla büyüdü. Henüz 10 yaşındayken Odaxeybê Yaylası’na ot toplamaya gittiği sırada, kendisi dünyaya gelmeden önce katledilen yakınlarına ait kemiklerle karşılaştığını belirten Zeylan, o anın ağırlığını hala hissettiğini ifade etti.
Çocuk yaşta karşılaştığı insan kemiklerini kendi imkanlarıyla toprağa verdiğini söyleyen Zeylan, yaşadıklarını şu sözlerle dile getirdi: “Bir gün arkadaşlarımla birlikte katliamın yapıldığı yere ot toplamaya gittik. Orada açıkta duran insan kemiklerini gördüm. Bu kemikler Zilan Katliamı’nda katledilen insanlara aitti. O kemikleri topladım. Aralarında yakınlarımın da olduğu bu parçaların hepsini kendi ellerimle gömerek üzerini kapattım. Çocuktum ama o an ne yaşatıldığını anladım. Korkmadım, çünkü bize anlatılanlar zaten çok daha korkunçtu.”
Katliamın üzerinden uzun yıllar geçmesine rağmen sorumluların cezalandırılmadığını ve adaletin sağlanmadığını vurgulayan Zeylan, yaşananların unutulmaması gerektiğini belirtti. Zeylan, “Benim ailemden 17 kişi katledildi, bu acıyı nasıl unutabilirim? Bu bölgede ne insan ne hayvan ne de ev bıraktılar. Her şeyi yağmaladılar. Ancak biz geri döndük ve buradayız. Yapılanları unutmayacağız. Bu topraklarda yaşatılan bu zulmü unutturmayacağız” dedi.
Bu haber Mezopotamya Ajansı kaynak alınarak hazırlanmıştır.